slide1 slide2 slide3 slide4 slide5

Ik leerde haar kennen in januari 2010. Ik zie haar nog staan. Een kleine vrouw met een hoofddoek, een lange rok, een trui en een spijkerjasje. Ik zag streepjes, bloemetjes en ruiten. Dat was het eerste wat me aan haar opviel. Die combinatie van dessins en kleuren die totaal niet bij elkaar pasten.

Het tweede wat ik zag was haar hartelijkheid. Ze gaf me een hand en vroeg hoe het met me ging. Als ze lachte zag je haar sneeuwwitte tanden waar menig Nederlander jaloers op zou zijn. Dat hartelijke deed iets met me. Want stel je voor: je bent nomade en analfabeet en dan vertrek je noodgedwongen naar Europa vanwege de oorlog in je land, weg van je familie en vrienden. Hoe kun je dan zo vriendelijk en blij zijn? Ik denk dat ik het niet zou kunnen, dat geef ik eerlijk toe.
Ze woonde sinds kort in een rijtjeshuis in een dorp ergens in Zeeland. Ze ging naar school om in te burgeren en ik zou haar taalcoach worden.
Terwijl ik dit schrijf ben ik ruim een jaar met haar bezig. Qua taal gaat het wat moeizaam, maar ze is vreselijk gedreven. Ze loopt vooruit op haar inburgeringsexamen wat ze eens moet afleggen. Ze zit 7 dagen per week met haar neus in de boeken of leert via de computer. Ze vraagt me dingen over de 2e Kamer, Anne Frank en weet ik wat nog meer. Kennis van de Nederlandse Samenleving noemt ze dat, want dat leert ze op school. Dit soort dingen weet ze allemaal. Beter dan ik zelfs, ook dat geef ik toe. Ze vindt het raar dat je in Nederland een afspraak moet afzeggen, als je verhinderd bent. Maar ze houdt zich er wel aan. Ze huilt als het sneeuwt of koud is. Haar dunne zomerrokken zijn niet gemaakt voor onze winters.
We lachen veel als ik bij haar ben, we drinken thee van zwarte peper of kruidnagelen die ze zelf kneust met een hamer. Ze loopt op blote voeten en ze is zo chaotisch als het maar zijn kan.
Ik noem haar in gedachten “mijn meisje” want ik heb haar in mijn hart gesloten. Ze is zo lief! Het leukste is nog als ze tegen me zegt: “ik lief op jou”.
Onze taal is niet haar sterkste kant maar er zit zoveel meer in haar. Ze leert veel dingen uit het hoofd en noemt met gemak alle provincies met hoofdsteden op. Ze vertelt over het land waar ze vandaan komt. Over de cultuur en de gebruiken. Ik denk dat ik er nooit zou kunnen wennen. In haar land dragen de vrouwen hoofddoeken en mogen ze die alleen binnenshuis afdoen. Zodra er een man binnenkomt die niet de echtgenoot is, zijn ze verplicht de hoofddoek weer om te doen. Een “vreemde” man mag nooit haar haren zien en in de wijde gewaden die ze draagt kan men geen contouren zien van billen, borsten of wat dan ook. En dat is nu juist de bedoeling. Alles moet bedekt zijn. Ze bidt 5 keer per dag, de eerste keer ’s morgens vroeg, als in Nederland iedereen nog slaapt.


Ze eet met haar handen (de rechter wel te verstaan) De linkerhand is onrein, want daarmee maak je je billen schoon als je op het toilet geweest bent. Bestek wordt zelden gebruikt. Je vormt gewoon het brood of de rijst met je handen tot balletjes en stopt het in je mond. Heerlijk vindt ze het! Varkensvlees en alcohol is verboden en daar is ze erg streng in. Kamelenvlees is haar favoriet, maar in Nederland kan ze het niet kopen. Van kamelenmelk word je sterk zegt ze, maar ook dat is hier niet te koop. Ze poetst haar tanden met een uitgerafeld takje, een ritueel uit haar land. Zoals de meeste vrouwen daar, is ze besneden. Ze heeft het me allemaal verteld en ik ben blij met haar verhalen. Ooit wil ze trouwen, maar niet met een Nederlandse man. Ze wil een man uit haar land die niet rookt, geen alcohol drinkt en niet meer vrouwen heeft dan één. Want in haar land mag een man meerdere vrouwen hebben. Verder wil ze een keer samen met mij op vakantie naar haar land. Daar zal ik logeren bij haar familie en kan ik zien hoe ze daar leven. Ontroerend als ze dat zegt, want ik denk dat het er nooit van zal komen.
Toch maak ik me verder geen zorgen om haar, zelfs wij kunnen nog wat van haar leren. Nee, zij komt er wel, mijn meisje!
Nawoord: intussen is “mijn meisje” ingeburgerd. Na anderhalf jaar haar taalcoach te zijn geweest, zijn we, in de zomer van 2011 gestopt. Inmiddels is ze aan het werk en hebben we nog steeds contact.
In 2012 is ze getrouwd en verhuisd naar Amsterdam. In augustus 2012 is haar dochtertje Nora geboren en binnenkort verwacht ze haar tweede kindje.

Columns

Getallen
Vandaag waren het er maar negen, gisteren dertien. Soms zijn het er twintig of meer. Vorig jaar waren het er bijvoorbeeld weleens twee keer twee en twintig, in totaal vier en veertig dus. Hoeveel het er worden, is ....

Lees meer

Fotogedichten

Fotogedichten op matglans fotopapier in A3 of A4 formaat. Mooi voor in een fotolijst en heel bijzonder om kado te geven bij een speciale gelegenheid.

Lees meer

Contactgegevens

Telefoon: 0622755997
Email: 
Website: www.words4you.nl

Ooststraat 63
4421EA Kapelle